Afstand is een vreemd ding. Toen ik in Groningen studeerde (het voelt als een aantal jaren geleden, maar eigenlijk moet ik schrijven: in een ver verleden), werd ik regelmatig uitgenodigd voor feestjes in de Randstad. Vrienden van de middelbare school studeerden in Leiden of Amsterdam en in het weekend pakte ik zonder aarzelen de trein richting hun kamers en festiviteiten. Andersom was dat op de een of andere manier een stuk ingewikkelder: mensen vanuit de Randstad richting Groningen krijgen voor een avondje uit of een verjaardag was een uitdaging. Veel te ver weg! Het leek wel een wereldreis. Totdat men er uiteindelijk eenmaal was geweest natuurlijk en kennismaakte met een van de leukste steden van Nederland en vooral: kroegen zonder sluitingstijden.
Nu we op de Veluwe wonen, zie ik een soortgelijk fenomeen. Onze keuze om wat rustiger te gaan wonen, belemmert ons niet om vrienden en familie verder weg in Nederland te bezoeken. Ook verder rijden voor zakelijke afspraken vind ik geen probleem. Als mensen aan het einde van een ontmoeting of een interview horen dat ik nog terug moet rijden tot voorbij Apeldoorn, vallen monden nog net niet open. Terwijl: hoe lang doe je over de relatief korte afstand Leiden – Den Haag als het druk is? Hoe lang ben je onderweg van Gouda naar Rotterdam? Qua tijd maakt het niet eens zoveel uit. Het is meer dat gevoel dat je naar een heel ander deel van Nederland rijdt.
Veel te ver weg! Het leek wel een wereldreis.
Laatst zat ik te mijmeren over dat gevoel van afstand. We wonen zelf temidden van uitgestrekte weilanden en boeren zijn hier over het algemeen grootgrondbezitters. Dat betekent dat een rondje lopen met de hond vanuit huis niet zo heel eenvoudig is. We hebben gelukkig zelf ook een weiland dat als uitlaatveldje dient en het onverharde landweggetje achter ons perceel is prima om af en toe op en neer te lopen. Maar als we echt even lekker aan de wandel willen, rijden we naar het bos. Dat is niet echt ver: binnen twintig minuten staan we aan de rand van de Veluwe of in de uitgestrekte bossen van de Kroondomeinen. De heenweg voelt echter altijd veel langer dan de terugweg. Op de weg naar het bos toe erger ik me aan de tijd die het kost, zeker op een doordeweekse werkdag. Er malen allemaal irritaties door mijn hoofd. Wat is het toch balen dat we niet zo vanuit huis het bos in kunnen lopen! Wat kost het toch steeds veel tijd om lekker even met de hond te lopen! Eenmaal in het bos aangekomen verdwijnen die irritaties als sneeuw voor de zon. We komen soms geen mens tegen, zien reeën, herten, wilde zwijnen, eekhoorns, hazen en konijnen en heel soms een wolf. Er zijn talloze paadjes om te volgen en meerdere plekken om de mooiste wandelingen te beginnen. Zoveel geuren om op te snuiven voor de hond. Zoveel prachtigs om op te snuiven voor de baasjes. Frisse lucht, stilte, lekker in beweging, ruimte en rust ervaren.
Als ik terug rijd, zijn we zo weer thuis. Geen moment erger ik me aan de afstand, in gedachten nog in het bos. Voordat ik het weet, staan we weer op ons eigen erf. Het bevestigt maar weer eens dat afstand vooral een mindset is. Het is maar net waar je graag wilt zijn.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (juni 2026, nummer 6), een uitgave van Vipmedia.
