Afgelopen voorjaar bracht ik met mijn lief een bezoek aan Dublin. Ierland stond al lange tijd op onze verlanglijst en een memorabele verjaardag was een mooie aanleiding om er nu eens echt werk van te maken. We huurden voor een week het appartement van Iain: net buiten de grote drukte, op een paar minuten lopen vanaf het beroemde Temple Bar district en de rest van de binnenstad.
Wat was het leuk om weer eens in een stad te verblijven. Iedere ochtend uitgebreid brunchen bij steeds weer een andere ontbijtbar, met invloeden vanuit allerlei culturen. Iedere avond de keuze uit tientallen verschillende eettentjes op loopafstand van onze voordeur. Of toch in een van de 791 pubs van Dublin van een pubmeal genieten: allang veel meer dan alleen bonen met worstjes en van verrassend goede kwaliteit. Als we moe thuis kwamen van een dag in de stad of een lange wandeling door de Ierse heuvels, hoefden we alleen maar even de straat over te steken om in de supermarkt die tot middernacht open was het hoogst noodzakelijke te halen. Wat een keuze, wat een aanbod.
We genoten van de levendigheid van een grote stad. De vele studenten rondom Trinity College, de ontzettend vriendelijke Ieren zelf, de vermakelijke stroom toeristen die allemaal hun selfies op dezelfde plekken maakten. En niet te vergeten de muziek: overal op straat staan muzikanten te spelen en als je de deuren van een pub open duwt, stroomt niet zelden het geluid van live muziek je tegemoet. Wat een sfeer.
En niet te vergeten de muziek: overal op straat staan muzikanten te spelen.
Dublin is een betrekkelijk kleine stad. Het aantrekkelijke is dat je er gemakkelijk de trein neemt naar omliggende plaatsen. Bijvoorbeeld naar pittoreske stadjes aan de kust, waar je vervolgens de meest prachtige wandelingen over het strand of langs kliffen maakt. En vervolgens voor een habbekrats in de haven de lekkerste fish and chips eet of van scones met clotted cream en jam geniet, in een tearoom met het interieur uit de tijd van Miss Marple. Ook de Ieren zelf trekken in het weekend regelmatig de stad uit en zoeken de kustlijn en de stranden op.
En dat begrijp ik goed. Want na een week had ik er ineens genoeg van. De permanente drukte op straat. De talloze rolkoffers. De daklozen. De dronkaards. Het geschreeuw, het gelach. Het feit dat mensen niet de moeite nemen om hun oortjes in te doen of een koptelefoon op te zetten en met flink volume van filmpjes of een gesprek op hun telefoon genieten. Alles om je eigen bubbel in de drukte van een stad te creëren, zonder oog voor anderen.
De stilte van het platteland bij thuiskomst was weldadig. En ja, ik moest ineens weer zelf koken en mijn eigen koffie zetten. Een maaltijd laten bezorgen of even een cappuccino drinken aan de overkant is er in het buitengebied niet echt bij. Ik neem het graag voor lief. Mits ik eens in de zoveel tijd heel even door een grote stad kan slenteren en me alle gemakken van het stadse leven kan laten aanleunen. The best of both worlds – maar toch vooral graag ruim 350 dagen per jaar groen en stilte om me heen.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (april 2026, nummer 4), een uitgave van Vipmedia.
