Tijdens een grieperige winterweek ontdekte ik dat het populaire televisieprogramma Boer Zoekt Vrouw ook een Amerikaanse versie kent: Farmer Wants a Wife. Het concept is vergelijkbaar met dat van Nederland: vier boeren op het platteland van Amerika zijn hun single bestaan zat en zoeken een vrouw om oud mee te worden. Maar Amerika zou Amerika niet zijn als de serie niet heel wat meer glamour in zich heeft dan de Nederlandse versie.
Dat begint al bij de deelnemende dames. Prachtige cowboylaarzen in alle kleuren, bijpassende hoeden, opwaaiende zomerjurkjes, witte sneakers, frivool geknoopte geruite bloesjes en smetteloze make-up: je kunt je nauwelijks voorstellen dat deze dames ooit één kruiwagen hebben verplaatst. De scène waarin één van de dames een heel klein beetje koeienpoep aan haar vingers krijgt en spontaan begint te kokhalzen, is op z’n minst verbazingwekkend.
Je kunt je nauwelijks voorstellen dat deze dames ooit één kruiwagen hebben verplaatst
In de Amerikaanse versie zie je vrijwel niets van het boerenleven. Waar wij ons in Nederland vooral verkneukelen over het interieur van de deelnemers, de onhandige omgangsvormen en het dagelijkse leven op de boerderij, kijk je in de Amerikaanse serie vooral naar gezamenlijke uitstapjes van de boeren samen en naar zwaar in scène gezette één-op-één dates van de boeren. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat de boeren in kwestie een hot tub op het erf hebben staan, met op de stapel hooibalen ernaast een bijpassende set handdoeken en plaids. Of dat zij zelf verzonnen dat een picknick in de laadbak van hun pick-up geweldig romantisch zou worden van een snoer gloeilampjes rond de auto en een grote stapel gekleurde kussens in de laadbak. Of dat alle boeren vanuit zichzelf voortdurend prachtige bontdekens bij de hand hebben om hun schaars geklede dames warm te houden.
Ook bij de gezamenlijke uitstapjes keek ik mijn ogen uit. Een bezoek aan een Demolition Derby, waarbij bestuurders van auto’s de voertuigen van hun tegenstanders proberen te beschadigen totdat er slechts één voertuig overblijft dat nog kan rijden, mocht niet ontbreken. Ook stond er een rodeo en een dansavond op het programma, waar vrijwel iedereen bleek te kunnen stijldansen.
Ik dacht bij het ‘bingen’ van de serie (waarvan overigens al drie seizoenen blijken te bestaan!) regelmatig aan ‘mijn eigen’ platteland. Aan hoe de boerenzonen hier een date zouden organiseren. Of aan hoe een gezamenlijke groepsdate er hier uit zou zien. En toen dacht ik ineens ook aan de vele tentfeesten in de regio gedurende de zomerperiode. Aan hoe je dan zo lang mogelijk aan een oude spijkerbroek moet zien te blijven hangen. Aan hoe de brandweer demonstraties geeft aan het toegestroomde publiek. En aan hoe de zandbak voor kinderen in de laadbak van een shovel is ingericht door de plaatselijke grondwerker.
Ik dacht aan de pubquiz die ik bijwoonde, waar zoute stengels in plastic beters op tafel stonden, chips op wegwerpbordjes was uitgeschud en witte wijn uitsluitend in een zoete variant werd uitgeschonken. Aan de houten dansvloer in de tenten, de hitsige pubers net buiten de lichten rond de tent en de vele T-shirts met een trekkermerk als opdruk. Er zijn opvallende verschillen tussen het ene en het andere platteland. Maar ook veel overeenkomsten. Misschien moet ik toch maar eens een cowboyhoed aanschaffen.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (april 2025, nummer 4), een uitgave van Vipmedia.
