Overweldigend was het. Ik was afgelopen zomer nog maar nauwelijks hersteld van een operatie of er kwam een nieuwe hond in huis. Een pup van acht weken oud, opnieuw een Golden Retriever. Al voordat ze geboren was, stonden we in nauw contact met de fokker. En toen de elf pups eenmaal daar waren, volgden we alle ontwikkelingen op de voet. Meerdere keren bezochten we het nest, knuffelden met de moederhond en vergaapten ons aan de pups. In de eerste weken waren het niet meer dan kleine molletjes, maar al heel snel scharrelden ze door het nest. In een verbluffend tempo werden ze nieuwsgierig en brutaal, begonnen met elkaar te stoeien en konden vanuit diepe slaap klaarwakker overeind springen als er signalen waren van een nieuwe voeding. Extreem schattig. We konden niet wáchten tot een van deze pluizenbolletjes bij ons zou komen wonen.
Onze vorige hond Bommel overleed voor ons heel onverwacht in november 2023. Een enorme schok was het. Maar met de tijd kwam het besef dat hij een prachtig leven én een prachtige dood heeft gehad. Bijna twaalf mocht hij worden, zijn hele leven is hij vertroeteld en geliefd geweest en we hielden zijn pootjes vast toen hij zonder tussenkomst van een toch altijd wat nerveus makende dierenarts in zijn eigen mand zomaar ineens voor altijd in slaap viel.
Er was overduidelijk nogal een groot gat te vullen.
Maar het erf raakte leeg, verlaten en doodstil zonder hond. Ik zocht op internet naar dwerggeitjes en bedacht waar we die konden stallen. Ook lonk ik al jarenlang naar een paar kleine pony’s. Ik bedacht dat we in de toekomst best twéé honden kunnen nemen. We hebben ruimte zat en hoe leuk zou dat zijn voor de honden zelf? Kortom, er was overduidelijk nogal een groot gat te vullen.
Ik heb altijd gedacht dat ik na de dood van Bommel minimaal een jaar geen nieuwe hond zou willen. Ik had het idee dat ik veel tijd nodig zou hebben voor het rouwproces en niet snel van een andere hond zou kunnen houden. Bovendien maakte ik plannen voor ál die dingen die we zonder hond eindelijk eens zouden kunnen doen. Een verre reis maken. Een paar maanden in het buitenland wonen. Oud & Nieuw buiten de deur vieren. Eindeloze fietstochten maken en onderweg ergens blijven eten. Het bleek allemaal totaal niet belangrijk of interessant toen er geen hond meer was.
Zodra het kon, kwam er dus een pup in huis. En binnen een dag donderden wij van onze roze puppywolk. Ze groef kuilen in de borders, reageerde niet op haar naam, bleef maar in onze armen bijten, poepte en plaste waar het uit kwam, trok als een bezetene aan de riem, knaagde het touw kapot waaraan ze werd vastgelegd, had wekenlang diarree waardoor ze meerdere keren per nacht naar buiten moest, sloopte de plinten van de muren en verscheurde al mijn kookboeken. En toch. Langzaam maar zeker ontstond er een band. Meer begrip over en weer. Rust in de tent. Inmiddels loopt ze keurig naast ons aan de riem, doet haar behoefte buiten de deur en is middenin het gaatje in ons hart gesprongen. De liefde voor een nieuw dier blijkt de liefde voor de vorige hond niet te vervangen, maar kan daar gewoon naast bestaan. Kennelijk zijn onze harten groot genoeg. Guusje. Knuffelbeer met vlijmscherpe tandjes in een zachte vacht. Wat ben ik blij dat jij er bent!
Deze column is eerder verschenen in Landidee (maart 2025, nummer 3), een uitgave van Vipmedia.
