Knisperende schelpenpaadjes onder de wielen van je fiets. Eindeloze stranden om uren overheen te lopen. Honderd tinten blauw, wit en grijs: de lucht begint waar het strand en de zee eindigen, maar alles vloeit zo wonderschoon in elkaar over. Duinpannetjes, het geluid van zeemeeuwen, helmgras. Ik krijg al heimwee als ik het opschrijf. Ik houd zó van onze Waddeneilanden. En Schiermonnikoog staat voor mij met stip op de eerste plaats.
“In welk dorp moet ik dan uitstappen?” vroeg een vriend me ooit, die me rondom de jaarwisseling op het eiland kwam opzoeken en voor het eerst een bezoek aan Schiermonnikoog zou brengen. Ik barstte in lachen uit: er is namelijk maar één dorpje. En dat heet gewoon Schiermonnikoog. Voor iemand zoals ik die altijd bang is van alles te missen, is er op Schier bijzonder weinig te doen. Maar misschien is dat juist wat me zo aanspreekt: de totale afwezigheid van prikkels. Je hebt één dorp, één bruin café, het strand en de duinen. Dat is het eigenlijk wel zo’n beetje. En het verveelt me nooit. Wat is toch de charme van zo’n kleine plek?
Ik houd zó van onze Waddeneilanden.
Ik bezoek het eiland al ruim dertig jaar lang minimaal eens per jaar. Er zal tijdens zo’n verblijf geen dag voorbij gaan dat ik niet over het eiland zwerf: weer of geen weer. En toch vind ik nog ieder verblijf nieuwe paadjes en plekjes waar ik nooit eerder ben geweest. Wonderlijk, als je bedenkt dat het eiland slechts veertig vierkante kilometer groot is. Het is de kleinste gemeente van Nederland, er wonen nog geen duizend mensen. Nu houd ik sowieso erg van eilanden. De oversteek vanaf het vaste land zorgt al voor het loslaten van verplichtingen en vaste ritmes. En eenmaal op een eiland ervaar je de sfeer van een kleinere gemeenschap, die op elkaar is aangewezen. Geen files, overal zicht op zee, één rondweg zodat verdwalen vrijwel onmogelijk is, terrasjes in haventjes en wie er ’s avonds nog is, blijft tot minimaal de volgende dag. Ik houd daarvan. Het voelt overzichtelijk en knus.
Tijdens ieder verblijf op Schier steekt steeds opnieuw die vraag op: kunnen we hier niet een plekje voor onszelf creëren? We spieken door de ramen van een kleine recreatiewoning. Het meubilair oogt oud en versleten, de kozijnen kunnen wel een lik verf gebruiken en de tuin is overwoekerd. De vraagprijs is exorbitant. We laten het dus voorlopig maar bij dat houten bankje in de duinen, dat we naar aanleiding van onze trouwdag op het eiland hebben laten plaatsen. Ons eerste en waarschijnlijk voor altijd enige vastgoed op Schier. Maar wel een prachtige herinnering aan een zonovergoten dag op ‘ons’ eiland.
In de Volkskrant stond afgelopen najaar een schitterend artikel over twee zeventigers die zich op een onbewoond eiland voor de kust van Ierland hadden gevestigd. “Ze hebben er geleerd het leven klein te maken. Er is geen bioscoop op het eiland, maar wel een eindeloze voorstelling.” Zó mooi. En zo herkenbaar. Ik mis Schier al voordat ik er weer vertrokken ben. Er zit maar één ding op om die heimweemoed het hoofd te bieden. Het eerstvolgende verblijf boeken nog voordat de boot naar huis in de haven van Lauwersoog heeft aangelegd.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (januari 2026, nummer 1), een uitgave van Vipmedia.
