Tot mijn achttiende levensjaar woonde ik op dezelfde plek: met mijn ouders in het huis waarin ik geboren ben in een dorp aan de rand van de Veluwe. Daarna vertrok ik ongeveer iedere zeven jaar naar een nieuwe stad of een andere plek. Ik ging in Groningen studeren, kreeg mijn eerste vaste baan in Leiden, kocht vanwege een nieuwe baan mijn eerste huis in Gouda, vertrok vervolgens met mijn grote liefde naar een huis met een tuin in Soesterberg en belandde uiteindelijk weer in een dorp aan de rand van de Veluwe.
Ik heb het altijd opwindend gevonden om naar een nieuwe plek te verhuizen. Hoewel ik zeer slecht ben in afscheid nemen en het vreselijk lastig vind om dingen los te laten, voel ik rondom een verhuizing ook de aangename spanning van een volgende bestemming. Een ander huis om te schilderen en in te richten, op zoek naar een nieuwe supermarkt in de buurt, de omgeving verkennen en nieuwe mensen leren kennen. De eerste maanden in een nieuwe woonplaats voelen altijd een beetje als vakantie: alles valt nog te ontdekken.
Ik heb het altijd opwindend gevonden om naar een nieuwe plek te verhuizen.
Inmiddels wonen we ruim vijf jaar in het buitengebied van Epe. Die magische grens van zeven jaar begint dus te naderen. Maar deze keer geloof ik niet dat ik onrust ga voelen. De behoefte aan een nieuwe omgeving, een ander huis of een andere tuin is vooralsnog volledig afwezig. Natuurlijk kleven er aan iedere plek waar je woont ook nadelen. Ons oude boerderijtje is slecht geïsoleerd en koud in de winter. De onverharde toegangsweg verandert in regenachtige tijden in een ruig parcours vol gaten en modderplassen. En vanwege de grote percelen van boeren om ons heen kunnen we vanuit huis niet gemakkelijk een rondje met de hond lopen: we lopen een landweggetje op en neer of spelen op eigen erf. Maar ik kan ook oneindig veel mooie en fijne dingen opnoemen van deze plek. En voor het eerst in mijn volwassen leven denk ik: ik moet er niet aan denken om verder te trekken. Om hier alles in te pakken en weg te gaan. Het is soms bijna een opluchting om te beseffen: dat hoéft ook helemaal niet.
Neemt daarmee de opwinding en de hang naar het onbekende af? Wellicht wel een beetje. De jaren volgen elkaar op en brengen ieder seizoen vergelijkbare ritmes en bezigheden. Saai? Had je me dat tien of twintig jaar geleden gevraagd, dan had ik dat misschien wel zo ervaren. Ik was allergisch voor ‘sleur’ en wilde vooral Groots en Meeslepend leven! Ik wilde overal bij zijn, alles beleven en iedereen leren kennen. Elke avond ging ik de deur uit, op weg naar nieuwe ontmoetingen en avonturen. Nu houd ik juist zo van rust en regelmaat. Van dingen die hetzelfde blijven, ondanks alles wat er gebeurt in de wereld en in onze eigen omgeving. Zanger Freek Rikkerink, die afgelopen voorjaar bekend maakte dat hij ongeneeslijk ziek is, zei het zo mooi toen hij ondanks die diagnose weer op het podium van Concert at Sea stond: ‘Als je op een plek komt waar je nog nooit bent geweest, verlang je zo naar iets dat je al kent’. Soms is het heerlijk als alles heel lang bij het oude blijft. Omdat het goed is zoals het is. Dan blijken ineens de kleine, alledaagse dingen groots en meeslepend te zijn.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (november 2025, nummer 9), een uitgave van Vipmedia.
