Een van de meest genoemde bezwaren vanuit onze omgeving toen we een aantal jaren terug overwogen ons huidige huis aan het einde van een doodlopende, onverharde weg te kopen: hoe moet dat dan als het sneeuwt? Overmoedig lachten wij deze bezwaren weg. Pffft, sneeuw! Alsof het ooit nog flink zou sneeuwen in Nederland met de huidige klimaatverandering. Wie kon zich nog heugen dat er sneeuw was gevallen? Precies. Het zou heus wel loslopen.
Direct die eerste winter viel er zo’n dik pak sneeuw dat de sneeuwduinen hoog tegen mijn kantoor op stonden en dikke ijspegels dagenlang aan de rieten kap van de boerderij bungelden. Ook dit jaar was het raak. De kerstvakantie werd begin januari verlengd met een week van ongekende sneeuwval in Nederland. Opnieuw raakten wij ingesneeuwd en best een beetje afgesneden van de bewoonde wereld. Maar met een goede voorraad hout bij de kachel, een volle koelkast en meer dan voldoende werk dat ik sowieso al vanuit huis doe gaf het geen problemen.
Sterker nog: de sneeuwweek in januari deed me terugdenken aan de coronatijd. Door overmacht even nergens heen kunnen en dus ook niet hoeven, vond ik heerlijk. En ik merkte in mijn omgeving en op social media dat ik niet de enige was die hiervan genoot. Ineens gingen veel meer mensen met hun gezin, vrienden of de hond naar buiten. Ze gingen zelfs buiten spélen. Ik kreeg een filmpje van een vriendin met twee kleine kinderen, die toch echt zelf gierend van de lach op dat sleetje zat dat een helling afsuisde. Mensen gingen weer aan de wandel, haalden nog tijdens de werkdag een frisse neus en genoten van hoe mooi hun omgeving eigenlijk is.
Door overmacht even nergens heen kunnen en dus ook niet hoeven, vond ik heerlijk.
En dan nog iets opvallends: vrijwel iedereen was vrolijk en vriendelijk. Mensen veegden de stoep voor hun huis, zodat de bejaarde buurvrouw niet zou komen te vallen. Mensen werkten samen aan de mooiste sneeuwpoppen: ik zag levensgrote Nijntjes in Utrecht. Mensen hielden afstand op de weg en hielpen elkaar als het even tegenzat onderweg. De sneeuw verplichtte ons om ons leven te vertragen en een hand uit te reiken naar onze medemens. En dat deed veel mensen heel veel goed.
Ik vond het mooi. En treurig tegelijkertijd. Want wat laten we ons in het dagelijks leven toch opjagen de hele tijd. Wat zijn we druk met van allerlei dingen, die we helemaal niet blijken te missen als ze tijdelijk onmogelijk zijn. Wat nemen we normaal gesproken weinig tijd voor buiten zijn, samen zijn, de natuur in. Nu de lente voor de deur staat, komen er ook weer van die memorabele momenten aan. De eerste kopjes koffie in de zon, even opwarmen tegen de muur van je huis, een ontmoeting op een terras. We nemen er minder tijd voor dan wanneer alles compleet stil ligt door de sneeuw. Maar op die eerste lentedagen zouden we evengoed massaal alles uit onze handen moeten laten vallen. Of nee. Eigenlijk moeten we ons helemaal niet laten leiden door de weersomstandigheden. Elke dag even naar buiten en letterlijk stil staan, of het nou sneeuwt of zonnig is. Kijken, voelen, opsnuiven. Er is zóveel moois te beleven.
Deze column is eerder verschenen in Landidee (maart 2026, nummer 3), een uitgave van Vipmedia.
