Ik ben dol op de animatiefilm UP. Misschien wel vooral vanwege het personage Ellie, dat als meisje groots en meeslepend wil leven. Ze neemt zich voor om interessante mensen te ontmoeten, de mooiste plekken te bezoeken en fantastische avonturen te beleven. Ze heeft zelfs al een plakboek, dat ze haar Great Adventure-boek noemt: daarin zullen alle foto’s worden geplakt van al die spectaculaire dingen die ze in haar leven beslist zal meemaken.
Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg – en praktische bezwaren: Willem Elsschot zei het al. Als Ellie ziek wordt en betrekkelijk jong overlijdt, vindt haar man Carl haar Great Adventure-boek terug en dat stemt hem verdrietig. Van al die dingen die ze zich vroeger hadden voorgenomen, is bar weinig terecht gekomen. De tijd vloog voorbij. Er moest worden gewerkt, niet alle dromen konden worden verwezenlijkt en toen bleek het leven nog eindig ook.
Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren
Ik herken me wel in Ellie. Ik heb ook hoge verwachtingen van mensen en van gebeurtenissen. Ik maak grootse plannen, durf reusachtig te dromen en word voortgestuwd door ambities. Maar eerlijk is eerlijk: de laatste tijd merk ik dat ik juist van kleinere dingen gelukkig word. Van een cappuccino op een zonnig terras. Van een schone was ophangen in de wind. Van een boswandeling met de hond. Van kraakhelder beddengoed, een tafel vol vrienden, een fijne ontmoeting. Van vlinders in de tuin, van eindeloze wolkenluchten en zomaar een prachtige zonsondergang op een dinsdagavond.
Is het de leeftijd? Is het een effect van twee jaar corona? Of is het toch de rust en de verstilling van het platteland, waar ik nu ruim twee jaar woon? Minder prikkels, veel meer buiten, dicht bij de natuur en de seizoenen. Je gaat het leven toch anders bekijken en beleven. Het vele werk in de tuin bindt ons meer aan huis dan vroeger, maar ik ken eigenlijk ook geen plekje meer waar ik liever zou willen zijn. De trendy restaurants met een goede keuken zijn verder weg dan voorheen, maar ik geniet des te meer als ik ze weer eens bezoek. En hoe vaak zeggen we in eigen tuin niet tegen elkaar: waar zit je nou mooier dan hier?
Ik ken geen plekje waar ik liever zou willen zijn
Ik laat mijn nagels nooit meer lakken in een beautysalon: zonde van het geld als je je handen dagelijks in tuinhandschoenen of de aarde steekt. Ik koop minder kleding, want er gaan dagen voorbij dat ik geen mens zie. Ik loop nog zelden op hakken, maar ik kan niet zeggen dat ik ze mis. De wereld lijkt verder weg in het buitengebied. Maar ik blijk al zijn geneugten nauwelijks nodig te hebben om oprecht gelukkig te zijn.
En dan moet ik denken aan misschien wel de allermooiste scène uit UP. Wanneer Carl na de dood van Ellie bedroefd haar Great Adventure-boek openslaat, blijkt dit boek wel degelijk gevuld te zijn met talloze foto’s en avonturen. Foto’s van een picknick in het park, van een lieve hond die bij hen woonde, van een warme kerstviering. Van allerlei relatief kleine dingen, die uiteindelijk het leven tot een groots avontuur maakten.
“Plak dit maar in mijn Great Adventure-boek”, zeg ik regelmatig tegen mijn man. En het gaat nooit over een vakantie naar een paradijselijk oord, een dure aanschaf of materieel bezit. Ik word oud… of ben ik domweg gelukkig op het platteland?
Deze column is eerder verschenen in Landidee (augustus 2022, nummer 7), een uitgave van Vipmedia.
