Of ik nog een leuk en goed restaurant wist in Gouda, vroeg een vriendin mij via WhatsApp. Ze ging er over enkele dagen naar de schouwburg met ‘andere Linda’ en wilde voor de voorstelling graag ergens lekker eten. Ik zag haar bericht tussen twee afspraken door en stuurde snel een linkje naar mijn favoriete restaurant in Gouda. Ik woon er al bijna tien jaar niet meer, dus het sloeg eigenlijk nergens op. Ik zei er nog bij dat ze er verrukkelijke chocolade brownies bij de koffie serveerden. Alsof dat na tien jaar nog per definitie hetzelfde zou zijn.
Favoriete hang-out
Dat restaurantje in Gouda ligt verstopt in de binnenstad, in een smal steegje helemaal uit de loop. Ik ontdekte het per toeval, omdat ik in mijn Goudse tijd mijn grote liefde leerde kennen die voor ons een avondje uit regelde. Hij koos een restaurantje in mijn stad, waar ik nog nooit van gehoord had. Zou vast wel niets zijn, dacht ik eigenwijs. Maar het werd onze favoriete hang-out. Heerlijk eten, vriendelijke mensen. De allerlekkerste brownies. En een eigenaar die al na twee bezoekjes onthield wat we graag dronken. Daarmee maak je op mij een onsterfelijke indruk.
Maya Angelou
“People may not remember what you did, or what you said”, zei de Amerikaanse schrijfster Maya Angelou ooit. “But they will never forget how you made them feel.” Ik hoorde die woorden toen ik aan de vooravond van een bestaan als ZZP’er stond. En ik wist meteen: zó wil ik werken.
Mensen zullen zich lang niet altijd herinneren hoe ze mijn artikel precies vonden. Of waar ons gesprek over is gegaan. Als ze zich maar wel herinneren ‘how I made them feel’ tijdens het interview of onze ontmoeting. Alleen dan blijf je immers in iemands gedachten.
En dan kan het zomaar zijn dat iemand nog eens aan mij denkt, wanneer hem of haar wordt gevraagd: “Weet jij iemand die een mooi verhaal of een goed boek over mij zou kunnen schrijven?” Zoals ik aan die Goudse restauranteigenaar dacht, die al een glas rosé voor me had ingeschonken voordat ik mijn jas uit had. Die ons bij naam begroette als we binnenkwamen. En die een gerecht buiten de kaart van harte zou aanbevelen, als hij wist dat wij ervan hielden.
Linda de Mol
Pas later realiseerde ik mij wie ‘andere Linda’ was in de app van mijn vriendin. Linda de Mol, voor wie zij regelmatig interviews voorbereidt. Die week moest ik er een paar keer aan denken. Hoe een bekende interviewer samen met Linda de Mol in mijn lievelingsrestaurant in Gouda ging eten. Doorverwezen door iemand, waaraan de restauranteigenaar waarschijnlijk al in geen jaren meer heeft gedacht. Maar die nog altijd door mijn gedachten zweeft, als je mij naar een goede eetgelegenheid in de kaasstad vraagt. Zo gaat dat dus, als je een onuitwisbare indruk op iemand maakt.
Dat Linda de Mol aan een van zijn tafeltjes zat die avond, leverde de restauranteigenaar in kwestie natuurlijk niet meer op dan wanneer er een willekeurige andere gast had gezeten. Maar het zal zijn personeel ongetwijfeld een leuke avond hebben bezorgd – en hem een mooi verhaal voor in de kroeg dat weekend. Ik begreep dat de chocolade brownies bij de koffie er nog altijd heerlijk zijn.
